List

Det vart éin dag med foreldrepermisjon på meg før unntakstilstanden var eit faktum. Eg fekk meg ein kopp kaffi latte, og det som kanskje var byens siste hårklipp på lang tid, og gjekk for å henta i barnehagen.

Eg roa meg litt ned då unntakstilstanden var eit faktum i går. Endeleg litt handlekraft og tiltak som kanskje kan stoppa eksponensiell smittespreiing. Eg har vore uroa ei god stund. Og på sett og vis har eg vore uroa for noko som dette sidan eg såg Outbreak på kino i 1995.

På den positive sida: Mine arbeidsoppgåver har vore planlagd avslutta denne veka uansett, så eg treng ikkje kombinera barnepass med heimekontor. Eg er i foreldrepermisjon og får utbetalt ordinær løn. På den negative sida: Det kjennest som litt dårleg timing med termin om to og ei halv veke. Den informasjonen me har tilgjengeleg tyder ikkje på at viruset er særleg farleg for gravide og barn. Men tanken på å bli eit testcase er ikkje så oppløftande. På sjukehus må eg uansett i løp av dei næraste vekene. Eg kryssar fingrane for at det ikkje blir personalmangel eller ukontrollert smitte på Nordlandssjukehuset. Eg er ikkje per definisjon i ei utsett gruppe, men eg kjenner meg sårbar.

Unntakstilstand dag 1 – 13. mars 2020 – har eg prøvd å halda meg roleg. Magnus og eg har hatt ein fin dag i lag. Ikkje verken krangling, masing eller raseriutbrot i dag. Kanskje fordi me har hatt så god tid? Me skulle jo absolutt ingen ting, så kva gjorde det vel om treåringen brukte lang tid på å finna konsentrasjon og motivasjon til å kle på seg. Me har gått litt på ski i hagen, laga over 20 kaker av snø i sandkassen, snakka med søskenbarna på Facetime, øvd på å skrella poteter til middagen, lekt med Playdough og fått oss ein kveldstur på Mørkvedodden og spist litt sjokoladekake i gapahuken.

Omlag slik skal me vel ha det framover, til fødselen er i gang i alle fall. Me skal ikkje treffa nokon. Me skal ikkje reisa nokon stad. Me skal ikkje på jobb og ikkje i barnehagen. Me skal berre gjera alt veldig, veldig sakte. Pusta roleg og halda oss heime. Kanskje er det noko å ta med seg vidare i livet.

Men når kvelden kjem og ungen er i seng kjem uroa. Korleis kjem det til å gå med denne fødselen? Med ungen som skal bli fødd i Coronaens tid? Korleis skal det går med alle dei av oss som ikkje har så god helse? Og kva med dei av oss som ikkje har mykje å gå på økonomisk, og som no blir permittert?

For dei av oss som har lett for å bli uroa, bekymra og redd i utgangspunktet, så er det ikkje godt å bli sittande åleine og tenkja på viruspandemi. For dei av oss som kanskje kjenner oss åleine i utgangspunktet, så er ikkje isolasjon ein god situasjon.

Eg snakka med gamaltanta mi på telefonen i går. Ho blir 100 år i 2020. Ho satt og følgde med på nyhenda om pandemien. Ho er ikkje redd for å døy, fortalde ho. «Om eg som er så gamal lever eller døyr betyr ikkje så mykje», sa ho. Kanskje ligg det styrke i å ha levd sitt liv. Ingen kan ta ifrå deg det livet som allereie er levd. Men dei fleste av oss har vel heller ei kjensle av at me har mykje å miste?

Foto: Helga Eggebø.

 

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *

  Posts

juni 15th, 2020

Koronakompatibelt kollektivt skriveseminar

Akademia er ein skrivejobb. Å finna gode måtar og organisera skrivearbeidet på kan vera utfordrande. Ei tidlegare utgåve av denne spalta handla om «Skrivetid» […]

mars 19th, 2020

Dag 7: Mest mogleg ute, minst mogleg på nett

Etter ei veke med stengd barnehage og sosial isolasjon lanserer eg dei første lokale resultata frå dette eksperimentet: Kvardagslivet fungerer […]

mars 13th, 2020

Dag 1: Prøver å halda roen

Det vart éin dag med foreldrepermisjon på meg før unntakstilstanden var eit faktum. Eg fekk meg ein kopp kaffi latte, […]

februar 4th, 2020

Rom for meir ros i akademia

Kritikk speler ei viktig rolle i akademia. Både som rettleiarar, kollegar og fagfellar er det å vurdera andre sine oppgåver, […]

januar 10th, 2020

Eit organisert angrep på seksuelle og reproduktive rettar

“Me har eit kort tidsvindauge på mellom 10 og 20 år. Dersom me ikkje nyttar dette vindauget kan den vestlege […]

januar 1st, 2020

Nyttårshåp – fem ønske for det nye tiåret

Måtte 2020 bli det året der me verkeleg tek inn over oss det trugsmålet som klimaendringar og naturøydeleggjing er får […]

desember 17th, 2019

Pepperkake spesial

I fjor laga me pepperkaker, Marius, Magnus, naboane og eg. Eg trur det må vera første gongen eg har laga […]

november 24th, 2019

Folkemord eller forbrytelser mot menneskeheten?

Korleis skal me laga eit internasjonalt rettsvern som på beste og mest mogleg effektive måte kan trygga folk mot forfølging […]

november 18th, 2019

Sommarminner

Det er ingen eg har vore så mykje på tur i lag med som Eli og Katrine. Sommarens høgdepunkt var […]

november 5th, 2019

Revisjonssmerter

Etter ni månader venting og tre purringar dukka endeleg e-posten med det karakteristiske tittelfeltet – #JPOA-D-18-00047 – DECISION – opp […]