List

Det var gjennom teikneserieromanen «Are You My Mother?» av Alison Bechdel at eg første gong høyrde om teoriane til barnelegen og psykiateren Donald Woods Winnicott. Eg festa meg særleg ved omgrepet «the good enough mother». Ei god nok mor er, jamfør Winnicott, det som skal til for at barn kan få utvikla seg på sine eigne premiss i ly av ein trygg og støttande omsorgsperson.

God nok er det som skal til. Ikkje perfekt mor. Ikkje ein gong «god mor». God nok.

I England på midten av 1900-talet, då Winnicott studerte mor-barn-relasjonar, praktiserte som barnelege, dreiv psykoterapi og utvikla sine teoriar var det sjølvsagt at mor var den primære omsorgspersonen. I Winnicott sine arbeid er far redusert til den som støtter mor og forsørgjer familien. For ikkje å vera fullt så 1950, så la oss omsetta omgrepet til «god nok forelder».

Ein god nok forelder er ein heilt vanleg forelder som sett pris på ungen sin, irriterer seg over hen, blir sint, og alt det andre som høyrer med. Det står i kontrast til den perfekte forelder. Det å vera oppteken av å gjera alt heilt rett, bygg på ein feilaktig ide om at ein kan vita akkurat kva det rette er. Å tru at ein allereie veit kva som er rett er ikkje eit særleg konstruktivt utgangspunkt når foreldre og barn skal læra kvarandre å kjenna. Ein må vera open for å lytta, læra og finna ut av kva som kan vera rett for barnet. Ein god nok forelder – ikkje perfekt forelder – er hen som i passe grad fornemmer korleis ungen har det, sett pris på ungen og gjev ungen tryggleik (Hart og Schwartz s 46).

Søken etter å vera ein perfekt forelder handlar kanskje om at ein har ei overdriven tru på at ein som foreldre kan forma barnet. Men slik er det ikkje: «En mor og far skaper ikke spedbarnet sitt slik en kunstner maler et bilde eller en pottemaker dreier en krukke» (sitert i Hart og Schwartz s 22). Ein god nok forelder støtter barnet slik at det kan mogna i sitt eige tempo og realisera sitt eige postensial.

God nok forelder. Det er tingen.

Kjelder:

  • Are You My Mother, av Alison Bechdel.
  • Fra interaksjon til relasjon. Tilknytning hos Winnicott, Bowlby, Stern, Schore & Fonagy, av Susan Hart og Rikke Schwartz.

Illustrasjonsbilde: Helga Eggebø

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *

  Posts

oktober 3rd, 2017

Landegode

Øya Landegode er eit landemerke utføre Bodø. Eg har passert øya på utallige båtturar frå Steigen. I Sjåvika kunne me […]

september 28th, 2017

Fornorsking av kontantstønaden

Heilt sidan kontantstønaden vart innførd i 1998 har ordninga vore omdiskutert, og debatten har blussa opp igjen kvar einaste gong […]

september 19th, 2017

Tapar gutane?

Gutane tapar i skulen. Påstanden er på ingen måte ny, men har blitt aktualisert av at Torbjørn Røe Isaksen har sett […]

september 10th, 2017

Ingen skam å snu

I vinter ein gong, i Sjåvika, hadde Marius og eg fått det føre oss at no skulle Magnus få bli […]

september 4th, 2017

Regjeringas likestillingspolitiske ettermæle

I 2015 lanserte den blåblå regjeringa sin likestillingspolitikk, i form av meldinga Likestilling i praksis. Her slo dei fast at […]

august 27th, 2017

Er det gut eller jente?

Eg må seia eg undrar meg over ein ting: Kvar einaste gong eg nemner at eg har ein unge, og […]

august 23rd, 2017

Heime hjå oss i Steggveien

Som kjent har familien endra status frå Steigværingar til innbyggarar i Bodø. Her bur me i Steggveien. Det tidlegare ungkarsredet […]

august 16th, 2017

Det store sviket mot innvandrarkvinnene

Heilt sidan 1970-talet har minoritetskvinnerørsla i Noreg kjempa for at kvinner som har innvandra til Noreg på grunn av ekteskap skal […]

august 10th, 2017

Ei bygd i Nord-Noreg

Eg trødde mine første barneår på Skjervøy i Nord-Troms. Her budde familien min frå eg var 2 til eg var […]

juli 13th, 2017

På gjensyn Steigen!

No reiser eg frå Steigen. Marius, Magnus og eg er på flyttefot og eit nytt kapittel byrjar i Bodø. Det […]