List

Akademia er ein skrivejobb. Å finna gode måtar og organisera skrivearbeidet på kan vera utfordrande. Ei tidlegare utgåve av denne spalta handla om «Skrivetid» – ein felles skriverutine mellom 0800 og 1000 og påfølgjande felles kaffipause. Denne utgåva handlar også om kollektiv skriving, nærare bestemt ein metode for å få framdrift i arbeidet med ein felles tekst. 

Før sommaren hadde min gode kollega og skrivepartnar Elisabeth Stubberud og eg forplikta oss til å skriva eit bokkapittel. Me hadde relevante data, som førebels berre var formidla i form av ein forskingsrapport, og tenkte det skulle vera ein smal sak å skriva det om til eit bokkapittel.  

Det vart ein nådelaus overgang frå optimistisk lovnad i mai, til harde realitetar i august: I mellomtida var eg blitt gravid og i elendig form. Mesteparten av hausten gjekk med til heil eller delvis sjukmelding, og den arbeidstida eg hadde tilgjengeleg kjendest som ein eviglang motbakke. Bokkapittelet hang i ein tynn tråd. 

Eg veit ikkje heilt korleis me først kom på det, men ein seig haustdag på kontoret var me i gang med ein skriverutine som sakte men sikkert førte til framdrift: Me sette av 2-3 timar felles skrivetid i kalenderen, logga oss på Skype og tok det derifrå. Først ein liten prat om kor meir eller mindre elendig dagen var, og så opna me begge tekstutkastet, som låg lagra i ei skyløysing slik at begge kunne skriva samstundes. Me brukte første del av møtet på å diskutera teksten. Deretter bestemte me kven som skulle byrja på kva for avsnitt, logga oss av Skype og skriv i 45 minutt før me logga oss på igjen. 

På ein god dag kan 45 minutt gå fort. Men på ein dårleg dag – og dei var det mange av den hausten – er det lenge. Samstundes er det ikkje lengre enn at det gjekk på eit vis. Då me logga oss på igjen, fortalde me kva me hadde fått gjort, kva problem me eventuelt hadde støytt på og diskuterte løysingar i lag. Deretter gjekk me laus på nye 45 minutt med skriving. Éi til tre slike økter er passe for eit seminar. 

Denne metoden viste seg å ha mange fordelar: For det første var det ingen av oss som trengte å gå laus på den seige jobben med å motivera seg sjølv til å tekstproduksjon åleine. For det andre er det motiverande når det blir skrive dobbelt så mykje på 45 minutt som det ein har gjort sjølv. For det tredje fekk eg trøyst dei gongene eg ikkje hadde fått gjort noko særleg i det heile«Det går bra. Det er godt nok. Du har tenkt, og det er også ein jobb. Det går ikkje like mykje framover i kvar økt», sa Elisabeth.  

Me heldt fram med skriveseminar utover hausten, og skreiv knappast nokon ting mellom seminara. ingen lekser, og det trur eg var eit viktig grep. Det kunne blitt mykje dårleg samvit og unnskyldningar, og sånt driv ikkje arbeidet framover. Enden på visa var at det vart bokkapittel. Kven skulle ha trudd! 

Seinare har me også nytta denne metoden i lag med fleire forfattarar og under betre omstende. Som ein medforfattar peika på: Det er utruleg motiverande å jobba når arbeidet går framover med tredobbel fart! 

Forskingspolitikken legg i aukande grad opp til store samarbeidsprosjekt på tvers av land, disiplinar og institusjonarog dette krev gode metodar for samarbeid i alle delar av forskingsprosessen. Det at ein eller fleire forskarar samarbeider er dessutan ikkje noko nytt. Likevel blir forskingsprosessen ofte framstilt som ein individuell prosess. Eg trur me har mykje å tena på å utvikla gode metodar for kollektivt akademisk arbeid, og samskrivingsseminar er ein slik metode. 

Først publisert i Forskerforum 12. juni 2020.

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *

  Posts

juni 15th, 2020

Koronakompatibelt kollektivt skriveseminar

Akademia er ein skrivejobb. Å finna gode måtar og organisera skrivearbeidet på kan vera utfordrande. Ei tidlegare utgåve av denne spalta handla om «Skrivetid» […]

mars 19th, 2020

Dag 7: Mest mogleg ute, minst mogleg på nett

Etter ei veke med stengd barnehage og sosial isolasjon lanserer eg dei første lokale resultata frå dette eksperimentet: Kvardagslivet fungerer […]

mars 13th, 2020

Dag 1: Prøver å halda roen

Det vart éin dag med foreldrepermisjon på meg før unntakstilstanden var eit faktum. Eg fekk meg ein kopp kaffi latte, […]

februar 4th, 2020

Rom for meir ros i akademia

Kritikk speler ei viktig rolle i akademia. Både som rettleiarar, kollegar og fagfellar er det å vurdera andre sine oppgåver, […]

januar 10th, 2020

Eit organisert angrep på seksuelle og reproduktive rettar

“Me har eit kort tidsvindauge på mellom 10 og 20 år. Dersom me ikkje nyttar dette vindauget kan den vestlege […]

januar 1st, 2020

Nyttårshåp – fem ønske for det nye tiåret

Måtte 2020 bli det året der me verkeleg tek inn over oss det trugsmålet som klimaendringar og naturøydeleggjing er får […]

desember 17th, 2019

Pepperkake spesial

I fjor laga me pepperkaker, Marius, Magnus, naboane og eg. Eg trur det må vera første gongen eg har laga […]

november 24th, 2019

Folkemord eller forbrytelser mot menneskeheten?

Korleis skal me laga eit internasjonalt rettsvern som på beste og mest mogleg effektive måte kan trygga folk mot forfølging […]

november 18th, 2019

Sommarminner

Det er ingen eg har vore så mykje på tur i lag med som Eli og Katrine. Sommarens høgdepunkt var […]

november 5th, 2019

Revisjonssmerter

Etter ni månader venting og tre purringar dukka endeleg e-posten med det karakteristiske tittelfeltet – #JPOA-D-18-00047 – DECISION – opp […]