List

Noreg er verdskjent for ei foreldrepermisjonsordning som legg til rette for likestilling i familien. Men ordninga er ikkje for alle. Lovverket tvinger kvinnelege ekteskapsinnvandrarar til å halda seg heime og passa barnet medan far er på jobb.

Kvart år er det fleire tusen kvinner som innvandrar til Noreg etter å ha gifta seg med ein norsk mann. I likskap med mange andre nygifte par, er det mange som får barn.

Men kvinner som nett har kome til Noreg har ikkje opptent rett til foreldrepengar, og får berre eit par titals tusen i eingongsstønad.

Norske fedrar derimot, har stort sett vore i arbeid før fødselen. Men dei har ingen individuelle rettar. Dei har ikkje rett på fedrekvote når kona ikkje har vore i jobb. Dei kan heller ikkje nytta seg av fellesdelen med mindre kona er i jobb eller utdanning.

Løysinga for fedrar som vil ta seg av ungane sine, blir dermed at kona byrjar i jobb eller utdanning. Men å få seg jobb når ein er ny i landet er ofte ikkje så lett. Heldigvis har ekteskapsinnvandrarar rett og plikt til norskopplæring etter introduksjonslova. Problemet er berre at norsk og samfunnsfagsopplæring for ekteskapsinnvandrarar ikkje er utdanning god nok til at far kan vera heime og ta ut foreldrepengar.

Dermed har ikkje desse para anna val enn at mor er heime til ungen byrjar i barnehagen. Då tek det sjølvsagt lengre tid før mor lærer norsk og kan byrja i jobb, enn det ville gjort dersom far hadde høve til å ta ut foreldrepengar og vera heime med barnet ei tid.

Introduksjonsprogrammet for flyktningar tel, heldigvis, som utdanning god nok til at far kan ta permisjon. På same vis tel lærlingplass, vidaregåande og høgare utdanning. Det er berre rett og rimeleg, og legg til rette for at likestilt forelderskap skal vera mogleg for både studentar og nyankomne flyktningar. Det eg ikkje kan forstå er kvifor ekteskapsinnvandrarar og deira ektefeller ikkje skal ha same moglegheita.

Det norske foreldrepermisjonsrodninga er fullt av paradoks. Føremålet er (mellom anna) å leggja til rette for likestilt forelderskap. Likevel har ikkje far sjølvstendige rettar. Myndigheitene uttrykker stadig uro over at innvandrarar ikkje er så likestilte som oss andre. Men samstundes er regelverket til effektivt hinder for nettopp det.

Foto: Dianne Lee asian mother and child av Din Jimenez, CC BY 2.0

 

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *

  Posts

mars 8th, 2017

8. mars – igjen

Då var det 8. mars – den internasjonale kvinnedagen – igjen. Kjære feministar og de andre, byrjar ikkje denne feiringa […]

mars 6th, 2017

Men man kan jo aldri være trygg

Tenk om folkeregisteret plutseleg hadde avregistrert statsborgarskapet til Magnus, barnet mitt? Dette som ein konsekvens av at eit forvaltningsorgan meinte […]

februar 17th, 2017

Alle var samde om at det var ein fin tur

I dag er det akkurat tre veker sidan Magnus vart fødd. I løp av graviditet, fødsel og barseltid, har eg […]

januar 20th, 2017

Mødrer på flukt

Ei av ti kvinner på flukt gjennom Europa er gravide. Dei har liten eller inga tilgang til svangerskapsomsorg og fødselshjelp. […]

januar 15th, 2017

Perlemorskyer

På nyttårsaften kunne ein observera eit sjeldan og vakkert fenomen på himmelen over Steigen: Perlemorskyer.      Sola er under […]

januar 11th, 2017

Ventar og leser

Eg går rundt å venter. På signal frå kroppen – som eg vonleg vil kjenna igjen og forstå når dei […]

januar 8th, 2017

Ringevinduet

I andre etasje i gammelstua her i Sjåvika er der eit vindu kor der er telefondekning. I alle fall i […]

januar 1st, 2017

Tilbakeblikk 2016

Når eg ser tilbake på året som har gått, kva som har engasjert meg og kva eg har skrive om […]

desember 21st, 2016

Julebrev frå NAV

Midt oppi juleposten i dag var det kome eit brev frå NAV. Svar på søknad om foreldrepengar sjølvsagt. Eg kunne […]

desember 18th, 2016

Den internasjonale dagen for migrantar

18. desember er «The International Migrants Day» – Den internasjonale dagen for migrantar. Sjølv om tematikken er høgaktuell, ser denne […]