List

I dag på denne dagen er det nøyaktig 2 år sidan eg første gongen sette mine bein i Steigen. Det var kjærleik ved første blikk og forholdet ser ut til å vara. 

Dette hadde seg sånn at eg var lei av jobben i direktoratet og ganske lei av å måtta køyra i timesvis ut av Oslo sentrum for å koma meg på fjellet. Eg var fri og frank og open for nye eventyr.

I lag med gamlejobben og kollegane der skulle eg på jobbtur til KUN i Steigen. Skal eg på møte i Praha, Amsterdam eller andre storbyar er eg ikkje lengre særleg gira på å bli verande der ei frihelg. Eg har vore der før. Men no når me skulle nordover stilte saka seg heilt annleis: Eg skulle sjølvsagt ikkje reisa sørover på fredagen, men bli i Steigen til søndag.

Me landa i Bodø på ein strålande vakker finvêrsdag. Det var framleis kaldt i lufta, men i solveggen på bryggerikaia var det stemning for utepils medan me venta på båten.

Eg stakk innom hurtigbåtkaia for å kjøpa ein billett, først som sist. “Til Steigen”, erklærte eg i skranken. “Kor i Steigen?” spurde ho tilbake. Kor i Steigen? Kva spørsmål var det? Kunne denne utkantkommunen bestå av så mange stader då? Nordfold? sa eg spørjande, utan at det hjelpte. Eg vart nøydd til å ringa sjefen og spør kor i alle dagar me skulle ta båten til.

«Dette må vera den vakraste staden på jorda!» Orda berre glapp ut av meg då eg – frå øverste dekket på hurtigbåten – for første gang skuva ut over skjærgården i Helnessund. Innseilinga til Helnessund er magisk. Hundrevis av holmar og skjær omkrinsar sørsida av Leines. Kvar einaste holme inviterer gjestmildt på besøk. Korallkvite strendene og sandbotnen fargar det krystallklåre havet grønt og turkis. Ei eldre kvinne tok seg bryet med å svara på utbrotet mitt: “Det stæmme de, og æ bor hær!”

Me køyrde drosje på den smale vegen frå Helnessund til Norfold. Pittoreske nordlandshus langs vegen. Grøne enger heilt ned til flomålet. Fjorden og utsikt over Skottindane. Utsikta i Norfold tok pusten frå meg. Heldalsisen glenser strålande på toppen av fjellrekka. Sola speglar seg i fjorden. Er det mogleg!

KUN viste seg å vera fyllt med livlege, dyktige og morosame damer. Spennande prosjekt, og god stemning under middagen. Eg veit ikkje kven av oss som føreslo det, men ikkje før var middagen eten så sprang Maria og eg utover i fjæra for å ta eit vårbad i havet.

Dagen etter, då møtet var slutt, hadde eg gjort ein avtale med Mari Wattum om å låna kajakken hennar for å ta meg ein tur. På oppfordring frå Mari Aarbakke tok eg mot til meg og ymta frampå om dei kanskje kunne tenkja seg å tilsetta meg her på KUN, moglegvis? Det kunne forsåvidt passa fint, meinte Mari og lova å koma tilbake til saka.

Resten av helga var fylt av opplevingar og spenning. Agnar – ein god ven av meg i Oslo – var på besøk hjå faren i Nordfold. I lag med Agnar og Kjersti var eg på fisketur i den lyse vårnatta, og gomla i oss nytrekt torsk i 2-3 tida på morgonen. Me var ei rekke turar med pram over til Hjartøya for å senda villsau og lam på sommarferie. Me var også ein tur oppe i Skarbua og skuva ut over Leines. Og heile tida var den spennande tanken der: tenk om eg skal bu her!

Då eg stod på kaia og venta på båten søndag kveld tenkte eg tanken igjen: tenk om det blir slik at neste gong eg står her, så er dette mitt nye land! Og resten av soga er kjenner de. Men la meg friska opp minnet med eit lite potpurri direkte frå distriktet:

7 Responses to “Steigen og eg”

  1. Bodil Flikke Hestvik

    Fantastisk, Helga! Jeg tenker på sommer og august i Rørstaddalen!

  2. Kjell Fredriksen

    Jeg leser alltid din blogg med velbehag; originale synsvinkler og et ledig språk som attpåtil er nynorsk. Mer, mer, mer, please!

  3. Ingjerd Doren Sagfjord

    Malerisk og flott beskrivelse fra plassen hvor jeg vokste opp , Helnessund <3

  4. Helga Eggebø

    Så hyggeleg! Då blir det meir!

  5. Tilbakeblikk 2016 - Helga EggebøHelga Eggebø

    […] Mai: Steigen og eg […]

  6. Torbjørn

    Denne Steigen turen har virkelig endret livet ditt. Det var utrolig kjekt å lese. Men årene dine begynner å gå i surr- det må vel være tre år siden du dro til Steigen første gang

  7. Helga Eggebø

    Det går ikkje i surr, nei. Eg nytta høve til å republisera innlegget eg skreiv i fjor, skjønar du. Ei god historie kan ein fortelja omatt!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

  Posts

August 17th, 2022

Aktivitet og fellesskap blant eldre

Då eg og kollegar intervjua eldre i Steigen og Tana for fem år sidan, identifiserte me eit udekka behov for […]

July 13th, 2022

Mi skam

I denne spalta har eg delt bransjeerfaringar med analyseangst, skrivesperre, revisjonssmerter og kjensla av å ikkje vera god nok. Mange […]

June 23rd, 2022

Kva burde tordivelen?

Heilt frå eg vakna den morgonen kokte hovudet over av alt eg burde ha gjort. Eg må hugsa å kjøpa […]

June 10th, 2022

Å sjå ein snegl inn i augene

Eg hadde rusla ut mot Mørkvedodden for å vera litt i fred. Eg gjekk gjennom skogen, forbi kvitveisane og den […]

May 27th, 2022

Kva med å ta litt lett på det?

Ein kollega kom innom ein dag og fortalde at fleire av tekstane mine er trekt fram i boka “Kunsten å […]

May 27th, 2022

10 måtar å endra verda på sykkel

Kvar gong du kastar deg på sykkelen og suser nedover sykkelstien langs riksvegen reduserer du trafikkgrunnlaget for det neste vegprosjektet. […]

May 10th, 2022

Transportrevolusjon

Like før Ingeborg skulle byrja i barnehagen kjøpte eg meg elsykkel. Eg hadde høyrd mange tala entusiastisk om dette transportmiddelet, […]

May 3rd, 2022

Kom og få deg ein vaffel!

Farmor og farfar hadde alltid vaffelrøre ståande klar i kjøleskapet. For meg og brørne mine, som budde i nabohuset, var […]

April 26th, 2022

Å trøysta ho som skrik

Ingeborg hoppa opp av senga klokka 0500. “Dædig lalla”, erklærte ho. (Ferdig å lalla, det vil seia sova). Det er […]

April 20th, 2022

It’s for commercial purposes

Siste dagen i påska vart eg sitjande å jobba fordi eg heller ville på tur i finvêret som var meldt […]