Eg elskar å skriva med fyllepenn. Fyllepenn med blått blekk som strøymer roleg ut over kvitt papir med rette linjer. Fyllepennen min inviterer meg til å skriva vakkert, til å forma bokstavane roleg, konsentrert og mjukt.
Eg elskar løkkeskrift. Det kunne til tider vera vanskeleg å tyda løkkeskrifta frå første halvdel av nittenhundretalet som tante Jorunn, farmor, farfar og mormor skreiv. Men løkkene gjer skrifta vakker, og gjer det mogleg å la orda flyta utan å løfta pennen frå papiret før neste ord.
På nittitalet var løkkeskrifta ute av skulepedagogikken, men då eg tok spansk grunnfag i Bergen for 20 år lærte eg løkkeskrift av studiekameraten min, Sigrid. Me skreiv mykje for hand det året, så eg hadde eit hav av moglegheiter til å øva.
Handskrift er den beste måten å læra eit nytt språk på. Når handa strever med motorikken, med å øva opp fingerhukommelsen, jobbar heile kroppen med å forma og forstå orda på eit nytt språk. Ingen lettvint autokorrektur, ingen automatiske forslag frå ein maskin. Når eg samstundes øvde på løkkeskrift gjekk det sakte nok til at ny kunnskap fekk slå rot i kroppen.
Eg hugsar at eg likte skjønnskrift på barneskulen. Kanskje det var finskrift det heitte på skulen og farmor som kalla det skjønnskrift? Ho var lærar av ein eldre generasjon, og ein høgt respektert pedagog i si tid.
Skjønnskriftboka hadde linjer i sett på tre og tre, mest som notelinjer berre at dei kjem i sett på fem og fem. Stødige hjelpelinjer slik at me skulle få a’ane fint innanfor første etasje i «huset», strekka t’ane og l’ane heilt opp til taket på loftet, og få g’ane og j’ane fint plassert på kjellargolvet. Å skriva innanfor trygge rammer kjendest godt.
Då eg vart litt eldre fekk eg kalligrafipennar. Eg øvde meg på kunstferdige gotiske bokstavar av den kompliserte sorten som ein kan beundra i gamle skinnbøker frå Middelalderen. Kalligrafi er ei mange tusen år gamal kunstform som gav skrivinga mi røter. Røter i historia, røter i papiret, og vakre bokstavar som slynger seg og dansar over arket. Tenkt å ha ei side med kalveskinn å skriva på! Med svart og raudt blekk og bladgull! Det er skrivekunst.
Eg har kasta dei fleste notata mine frå studietida. Det var prosessen, ikkje resultatet, som var poenget. Handa mi er ei kjelde til stadig nye tekstar, nye bokstavar, nye ord, nye tankar på papiret.
Men eg tok vare på notata frå spansk grunnfag. Det er vakret og minnar meg om språk og historie som eg kunne men har gløymt så mykje av. Den vakre krøllen over n’en som finst på spansk. Ñ. Dei doble l’ane med løkker. Dei vindunderlege timane med historieundervisning på Cuba, der me skreiv våre eigne lærebøker ved å ta diktat frå læraren. Eg har aldri kunna pensum så godt som den gongen eg lytta og skreiv alt ned på papiret med mine eigne hender, i blått blekk frå fyllepennen og i gratis reklamenotatbøker av resirkulert og gråaktig papir som studentsamskipnaden delte ut.
Kulepennar inviterer ikkje til å skriva vakkert og varig på same måte. Eg skriblar og rablar på papiret. Ei handleliste her, nokre tal til eit budsjett der. Det går fort, men kanskje ikkje særleg fortare enn med fyllepenn, eigentleg.
Fyllepenn derimot, inviterer meg til kunstnarisk praksis. Han inviterer meg inn i det vakre og varige. Eg konsentrerer meg litt meir og skundar meg litt mindre. Roleg flyt over papiret, utan hastverk, men likevel raskt og effektivt. Eg likar ikkje dei tynnaste og hardaste splittane. Tynn splitt er viktig dersom ein vil skriva smått eller teikna detaljar. Men eg vil at det skal kjennast mjukt å skriva.
Kunstbutikken i Sjøgata skal ta inn fyllepennar i desse dagar. Han som eig forretninga har gjort grundige undersøkingar før han bestilte inn eit utval fyllepennar i ulike prisklassar. Eg ser fram til å sykla ned dit ved neste høve, og prøva alle pennane. Sakte, roleg, på papir eg får låna i butikken, medan eg småpratar med betjeninga. Dei som jobbar der kan det dei held på med, og har det ikkje travelt. Dei driv med kunst på ordentleg. Eg drøymer om å kjøpa den dyraste pennen i fint metall og få gravert inn namnet mitt i løkkeskrift.
Noko av det eg likar aller best med fyllepennen min er at han ikkje har ein einaste varselfunksjon. Ingen klokkeikon, ingen plingelydar, ringelydar, vibrasjonar, faner, blinking. Ingenting. Pennen har ikkje eit aldri så lite kamera ein gong. Ikkje arket heller for den saks skuld. Arket kan ikkje endra font og farge eller tella ord i ein fei. Pennen kan ikkje viska ut eller flytta tekst. Pennen er ikkje ein gong særleg god å tygga på, og den har ikkje noko viskelær eg kan pella sund medan eg tenkjer på andre ting. Pennen er teknologi, pennen er verktøy for ein handverkar og pennen har historie.
Eg vil skriva som ein kunstnar, og til det vil eg ha ein vakker og mjuk fyllepenn med blått blekk i handa.