Kvinna som sat framføre meg i godstolen hadde runda 90 år. I vindauga ved stolen stod grøne plantar på rekke og rad. Det var rosa Pelargonia og raude Begonia. «Eg kan ikkje klaga», svarte ho då eg spurde korleis ho opplevde det å bli gamal her i denne bygda. «Eg sit her og ser på […]
«Eg kjende meg ikkje lenger redd for å bli gamal» Read More »
Eg syns det er vanskeleg å eta nok når eg ikkje har det bra. Kvalmen sit som ein klump i halsen, og maten byr meg i mot. Dersom eg gjev opp matlaging og kjøper frossenpizza eller vakumpakka middag blir det berre verre. Skal eg få i meg mat må det vera ordentleg mat. I dårlege
Institusjonsmat og ordentleg mat Read More »
Eg hadde køyrd gjennom halve kommunen for å treffa Arne på omsorgsbustaden kor han budde. Det var ein vakker vårdag og sola blenkte på fjorden. Bjørketre var i ferd med å bli grøne, og oransje blæretang låg i flomålet i kontrast til den kvite sanden på stranda. Eg parkerte bak institusjonsbygget og gjekk inn. Eg
Tre av blomane på den rosa pelargoniaen i vindauga mot nord hadde akkurat sprunge ut. Den sterke rosa fargen lyste opp i sterk kontrast til alt det grå på utsida. Grå hus, grå betong, grå asfalt, grått støv og grå skrentar der kor berget var sprengt bort for å gje plass til endå fleire hus.
Då eg og kollegar intervjua eldre i Steigen og Tana for fem år sidan, identifiserte me eit udekka behov for aktivitet og fellesskap blant mange av dei gamle som fekk kommunale helse- og omsorgstenester. Det er ikkje berre i Steigen og Tana at det er slik. Av Stortingsmeldinga «Leve hele livet. En kvalitetsreform for eldre»
Aktivitet og fellesskap blant eldre Read More »